Angielski - ciekawostkiJak poprawnie wymawiać angielskie spółgłoski?

30 listopada 2021

Jeśli chodzi o wymowę angielskich spółgłosek, to możemy podzielić je na spółgłoski dźwięczne i bezdźwięczne. O tym, czy dana spółgłoska jest dźwięczna czy bezdźwięczna decyduje to, czy podczas wypowiadania jej drgają nam struny głosowe. Jeśli struny głosowe drgają podczas wypowiadania danej spółgłoski, to spółgłoska jest dźwięczna, natomiast jeśli nie drgają – jest bezdźwięczna. Możemy to...

Jeśli chodzi o wymowę angielskich spółgłosek, to możemy podzielić je na spółgłoski dźwięczne i bezdźwięczne. O tym, czy dana spółgłoska jest dźwięczna czy bezdźwięczna decyduje to, czy podczas wypowiadania jej drgają nam struny głosowe. Jeśli struny głosowe drgają podczas wypowiadania danej spółgłoski, to spółgłoska jest dźwięczna, natomiast jeśli nie drgają – jest bezdźwięczna. Możemy to nawet sprawdzić sami, kładąc sobie rękę na gardle i wypowiadając dowolną spółgłoskę.

Dlaczego dźwięczność jest tak ważna w języku angielskim?

Jako Polacy mamy tendencję do ubezdźwięczniania końcówek wyrazów. Oznacza to, że słowa “kot” i “kod” wymówimy tak samo – jako /kot/. Inaczej jest w języku angielskim, w którym z reguły nie ubezdźwięcznia się na końcu wyrazu. Co to oznacza w praktyce? Ubezdźwięczniając na końcu dane słowo, zmieniamy jego znaczenie. Oto przykład: food, czyli jedzenie, wymawiamy jako [fu:d], ale kiedy zamiast /d/ na końcu wypowiemy /t/, wówczas powiemy foot, czyli stopa.

Czy w języku angielskim są spółgłoski, których nie ma w języku polskim?

Tak, mimo że wymowa większości angielskich spółgłosek pokrywa się z wymową polskich spółgłosek, to istnieją w języku angielskim spółgłoski, które nie istnieją w języku polskim lub wymawia się je inaczej niż w języku polskim.

Jak wymówić…?

[θ]

Jest to dźwięk, który nie występuje w ogóle w języku polskim. Najprostszą metodą wypowiedzenia tego dźwięku jest wkładanie języka między zęby podczas mówienia /f/. Występuje w takich wyrazach, jak np. think, three, both.

[ð]

Podobnie jak [θ], jest to dźwięk charakterystyczny dla języka angielskiego. Wypowiada go w ten sam sposób jak [θ], ale zamiast dźwięku /f/ mówimy /d/. Oto kilka przykładów z tym dźwiękiem: this, mother.

[ŋ]

Z reguły występuje, gdy w wyrazie mamy –ng. Aby poprawnie wypowiedź ten dźwięk, wypowiadamy /n/ i w momencie, w którym chcemy wypowiedzieć /g/ – nie wypowiadamy go. Warto pamiętać, że podczas wymawiania tego dźwięku, język musi dotykać tyłu podniebienia. W języku polskim wymawiamy ten dźwięk, mówiąc bank, kangur. Ten dźwięk znajdziemy w takich angielskich wyrazach, jak: sing, bring, king, kingdom.

[ʃ]

Ten dźwięk ʃ jest bardziej miękki niż polskie /sz/. Znajduje się pomiędzy polskim /sz/ a /ś/. Tę spółgłoskę mówimy w takich wyrazach jak: shell, she, cushion.

[ʒ]

Ten angielski dźwięk wymawiamy bardziej miękko niż /ż/, jego polski odpowiednik, np. genre.

[ʧ]

Ten dźwięk też zmiękczamy w stosunku do polskiego /cz/, tak jak: match, China.

[ʤ]

Tę spółgłoskę artykułujemy podobnie jak polskie /dż/, jednak w języku angielsku jest ona bardziej miękka, pomiędzy polskim /dż/ a /dź/. [ʤ] wypowiadamy w takich słowach jak: large, orange.

[b]

To po prostu polskie /b/ wymawiane mniej energicznie, np. book, bee.

[d]

Angielskie [d] wymawiamy jak polskie, ale bardziej cofamy język. Oto kilka wyrazów ze spółgłoską [d]: dog, food, dance.

[f]

[f] wymawiamy identycznie jak po polsku, np. fun, fat.

[g]

Angielskie [g] jest artykułowane trochę mniej energicznie niż te polskie, np. good, game.

[h]

[h] w języku angielskim jest wymawiane jak łagodny wydech, ale może zależeć też od następującego po nim dźwięku. Oto kilka przykładów: honey, hungry, happy.

[j]

Kiedy wymawiamy [j], powinniśmy trochę niżej unieść środkową część języka, tak jak w: yes, may.

[k]

Wymowa [k] jest zbliżona do tej w języku polskim, ale zależy to również od pozycji tej spółgłoski w wyrazie. Jeśli [k] znajduje się na początku sylab akcentowanych, wówczas wymawiamy ją z przydechem, np. cut, natomiast jeśli znajduje się na końcu, wymawiamy ją bez wydechu, np. luck.

[l]

W języku angielskim wyróżniamy dwa rodzaje[l]: clear/light l (jasne l) oraz dark l (ciemne l). Jasne l jest wymawiane jak polskie /l/, ale język powinien dotykać wału dziąsłowego. Jeśli chodzi o ciemne l, to jest to l, które znajduje się na samym końcu wyrazu. Ciemne l jest artykułowane, kiedy tył języka podniesiony jest w kierunku podniebienia miękkiego. Oto kilka przykładów z l: pull, lolly.

[m]

Angielskie [m] niczym nie różni się od polskiego /m/. Oto kilka przykładów: mummy, mum, lamb.

[n]

[n]w języku angielskim wymawiamy jak te polskie, ale czubkiem języka dotykamy wału dziąsłowego, a nie górnych zębów. Przykłady wyrazów z n? Nap, nanny, night.

[p]

[p] w języku angielskim jest wymawiane podobnie do /p/ w języku polskim. Trzeba jednak pamiętać, że podczas wypowiadania angielskiego [p] obowiązują takie same zasady jak podczas wymawiania angielskiego [k]. Oto kilka wyrazów, w których występuje [p]: pen, map.

[r]

[r] po angielsku wymawia się zupełnie inaczej niż po polsku, ponieważ język podnosi się ku podniebieniu twardemu. Ta głoska wymawiana jest w takich wyrazach ja: rat, rabbit.

[s]

Angielskie [s] brzmi trochę bardziej sepleniąco niż to polskie. Kiedy je wymawiamy, język dotyka podniebienia twardego. Przykłady? Snake, mass, sock.

[t]

W wymowie angielskiego [t] czubek języka dotyka wału dziąsłowego. Obowiązują tu też zasady wymowy, które występuje przy [p] i [k]. Oto kilka przykładów ze spółgłoską [t]: tunnel, mat, button.

[v]

[v] wymawiamy identycznie jak polskie /w/. Przykłady? Van, move, video.

[w]

Ten dźwięk artykułujemy tak samo jako polskie /ł/. Oto przykłady: wave, were.

[z]

To trochę bardziej sepleniące polskie /z/. Podczas wymawiania tego dźwięku bardziej cofamy język niż w języku polskim. /z/ występuje, np. w słowie buzz, zucchini.

Kontakt
ul. Królowej Jadwigi 18, 85-231 Bydgoszcz
+48 732 242 007
Poniedziałek - Piątek 8:00 - 12:00/ 16.00 - 20.00
Linguapro © 2024 Wszystkie prawa zastrzeżone Development: www.advit.pl