JapońskiJapońskie pismo KANA

14 grudnia 2021

Oglądacie anime? Czytacie mangi? Słuchacie japońskiej muzyki? A czy myśleliście o tym, jak świetnie byłoby oglądać anime bez napisów, czytać mangi po japońsku i rozumieć, co śpiewają Wasi ulubieni wykonawcy? Jeśli tak, to zaczynamy! Naukę języka japońskiego należy rozpocząć od pisma, które bardzo różni się od naszego. Składa się ono z trzech rodzajów znaków: kanji...

Oglądacie anime? Czytacie mangi? Słuchacie japońskiej muzyki? A czy myśleliście o tym, jak świetnie byłoby oglądać anime bez napisów, czytać mangi po japońsku i rozumieć, co śpiewają Wasi ulubieni wykonawcy? Jeśli tak, to zaczynamy!

Naukę języka japońskiego należy rozpocząć od pisma, które bardzo różni się od naszego. Składa się ono z trzech rodzajów znaków: kanji (jap. 漢字), sylabariusza hiragana (jap. 平仮名) oraz sylabariusza katakana (jap. 片仮名). Te dwa sylabariusze noszą wspólną nazwę – kana (jap. 仮名). Oprócz tego, istnieje jeszcze rōmaji (jap. ローマ字), czyli łacińska transkrypcja wyrazów japońskich. Jest to bardzo pomocne, szczególnie na początkowym etapie nauki.

Zanim mali Japończycy nauczą się znaków kanji, muszą opanować kanę. Na pewno zastanawiacie się, dlaczego są aż dwa sylabariusze i czym się różnią.

Hiragany używamy o wiele częściej, np.:
-kiedy nie pamiętamy jak zapisać znak kanji, lub kiedy dane słowo nie ma zapisu kanji
-aby zapisać gramatyczne końcówki wyrazów
-aby zapisać partykuły, czyli łączniki wyrazów, które określają ich przypadki
-aby podpisać znaki, co ułatwia czytanie
Katakany używamy rzadziej, np.:
-aby podkreślić jakiś wyraz
-aby zapisać nazwy obcego pochodzenia
-aby zapisać onomatopeje (wyrazy dźwiękonaśladowcze)

Czas na krótką historię pisma japońskiego. Dawno temu – na początku naszej ery – Japończycy nie mieli własnego pisma, ale dzięki rozwijającym się kontaktom z Chinami, w IV wieku przyjęli pismo chińskie. Początkowo używali go wyłącznie ze względu na wartości fonetyczne, z pominięciem znaczenia znaku. Tak więc całe teksty były pisane po chińsku, a odczytywane po japońsku, np. słowo 山 (jap. yama – góra), zapisywano takimi znakami – 也麻 , które odczytywano właśnie jako „yama”. Ta metoda pisania określana jest jako万葉仮名 man’yōgana, ponieważ pojawiała się w 万葉集 Man’yōshū, antologii wierszy japońskich z VIII wieku. Było to bardzo uciążliwe, głównie dlatego, że język chiński i japoński nie mają ze sobą nic wspólnego pod względem fonetycznym, składniowym i morfologicznym. Dlatego też Japończycy byli zmuszeni do wynalezienia prostszego pisma, bazującego na sylabach i tak powstała kana, czyli dwa sylabariusze: hiragana i katakana. Znaki chińskie pozostały i zostały używane do zapisu słów pochodzenia chińskiego oraz słów japońskich przedstawiających to samo lub podobne znaczenie, co znaki chińskie.

Ucząc się pisma japońskiego, bardzo ważna jest kolejność pisania poszczególnych znaków. Na początku nauki, niektórzy piszą je po swojemu, ale z czasem można odkryć, że poprawna kolejność jest bardzo przydatna. Jeżeli macie tablet lub smartfon, to możecie wgrać słownik do wyszukiwania znaków kanji, po przez ich rysowanie. Wówczas kolejność kresek jest kluczowa. Jeżeli znak wpiszecie w złej kolejności, słownik go nie wyszuka.
Na poniższych obrazkach możecie zobaczyć w jakiej kolejności powinno się zapisywać oba sylabariusze.

Podczas nauki kany, należy pamiętać o udźwięczniających znakach diakrytycznych: dakuten ( ゛) i handakuten ( ゜). Dzięki nim możemy zamienić np. sylabę は (czyt. ha) na sylaby ば (czyt. ba) oraz ぱ (czyt. pa). Kolejną ważną rzeczą jest sokuon, który podwaja spółgłoski. Zapisujemy go używając małego „tsu” w hiraganie (っ) i katakanie (ッ), np. w słowie きって (czyt. kitte – znaczek pocztowy).

Na koniec kilka ciekawostek o kanie:

-początkowo hiragana nazywana była onnade (jap. 女手 – pismo kobiece), ponieważ używały jej głownie kobiety

  • do roku 1900 nie było ustalonego zestawu hiragany, a sylaby można było zapisać na kilka sposób
  • w pierwotnej pisowni były wyłącznie znaki tej samej wielkości, czyli nie było małego „tsu”
  • katakana została stworzona przez mnichów buddyjskich i jej zadaniem było pomaganie
    w odczytaniu świętych pism
  • katakany używano do pisania telegramów
  • Japonki zapisują swoje imiona głównie hiraganą i znakami kanji, jednakże nierzadko starsze Panie wolą zapis w katakanie

I jeszcze jedno małe ćwiczenie! Spróbujcie odczytać poszczególne słowa w hiraganie i katakanie.

Hiragana

Katakana

にほん

アニメ

ねこ

ネクタイ

まんが

ピンク

 

Odpowiedź do ćwiczenia:

Hiragana – nihon (Japonia), neko (kot), manga (komiks)

Katakana – anime (anime), nekutai (krawat), pinku (róż)

Kontakt
ul. Królowej Jadwigi 18, 85-231 Bydgoszcz
+48 732 242 007
Poniedziałek - Piątek 8:00 - 20:00
Linguapro © 2022 Wszystkie prawa zastrzeżone Development: www.advit.pl